onur akyıl



“o sesler; halkın sesleri. ateş açanların ellerine
bulaşan. size neler anlatırdım diyen takvim.
tanımıyorum sizi diyen gece. bunlar hep vardı,
bunlar hep olmalıydı alevlerin içinde. başka
tuhaflığı yok mu halkın; tuhaflığı gibi, tuhaflığı
kadar çağıran yabancılığı. sesler diyor beynim,
sesler sessizliği bilmez. tuhaflık mı arıyorsun,
çıkardığı seslere bak halkın.”
onur akyıl kara bir yıldızın yarısını kızıla
boyamaya devam ediyor. resmi olarak bir kez
ölmüş olsa da…
yalnız okunmasın, inanılsın.


